Etiketler

, ,

“Unutmalıyız… Çünkü biz insanız ve özelliğimiz bu : Unutmak!”….

Ne kadar oldu? Kaç zaman geçti, bilmiyorum. Unuttum herhalde, sanırım.Neydi, kimin nesiydi anlamsız artık. Emin olun vallahide unuttum cismiyetini. Cismiyetimi… Unuttum kendimi yaldızlı bir camekanda…

Ben çıkıyorum, işe gitmem gerek. Üzerime yıkılan bir cinayet gibi  çalıştığım iş yerine… Ne zaman bırakmıştım böyle kendimi celladın kollarına da bu haldeydim. Yabancıydım insanlara üstelik yalacıydım da…

  • Ben bu hayatı seviyorum. Memnunum!

Kendime ihanetim büyük… Hergün yürüdüğüm sokak taşlarından biliyorum bunu. Sokak başındaki manavdan, yanındaki berberden biliyorum. Ben kendimi sevmiyorum. Sevseydim böyle yapmazdım. Sevseydim kadehlere mey etmezdim.

Of! Şimdi nerden çıktı bu vicdan? Nerden çıktı bu ben? Unutmuş olmalıydım. Unutmalıydım! Unutamamışım… Unutmayı bile bilmiyorum.

  • Merhaba. Bir maltepe versene!
  • Tabi abi. Bu sabah keyifsiz gibisin? Gece yine demlendin ha?
  • Attık 2 tek bişey. Hadi görüşürüz.

Necati. Son durak büfede bütün bir ömrü… O’nun son durağıdıyda geçekten son dayanağı, son umudu; kendisini unutmamak için… Askerde, operasyonda iken bastığı bir mayın, O’nu son durağa getiren… Kendini unutmamaya çabalıyor hatta geride bıraktığı iki bacağını da… Bıkıp usanmadan hergün anıyor. Oysa ben kendimi unutamıyorum bütün çabalarıma rağmen… Dolmuşta “Unutma beni” diyor sanatçı. Ben seni değil kendimi unutmak istiyorum be güzelim, kendimi…

Reklamlar